Wiesz co jest najgorsze?
Że nawet nie mam wspomnień,
Które mogłam utracić bezpowrotnie.
Nie znam nadal koloru twoich oczu.
Nie wiem jak brzmiałby twój śmiech.
Nie wiem czego byś się bał.
Nie wiem czy spałbyś wtulony we mnie,
Czy kiedykolwiek usłyszałabym od ciebie ,,kocham cię",
Takie zwyczajne-
Od, którego pękłoby mi serce z radości.
Ale mimo braku tego wszystkiego,
Tęsknie.
A jak można tęsknić za kimś,
Kto nawet minuty nie był w moich ramionach?
Moje ciało było dla Ciebie pierwszym domem.
W jednej sekundzie stało się miejscem,
Z którego wyszłam z pustymi rękami.
Wciąż pamiętam krew.
Nie chce jej pamiętać.
Ale głowa nie daje o niej zapomnieć.
Pamiętam moment, gdy zgasła nadzieja.
Gdy to wszystko przestało być przyszłością,
A zostało czymś, co trzeba posprzątać z podłogi.
Wszyscy mówią, że jeszcze będzie czas.
Jakby czas miał zapełnić pustkę po Twoim imieniu.
Jakby kolejne dziecko zostało gumką,
Która wymaże bolesną przeszłość.
Ale ja nie chce Cię zastępować.
Chcę cię tylko raz przytulić.
Choćby we śnie.
Choćby miało to trwać sekundę.
Tak bardzo mi przykro,
Że moje ciało nie zdołało Cię utrzymać.
Wiem, że to nie była moja wina.
Wiem to...
Ale za każdym razem, gdy szukam winnego-
Serce wskazuje mnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz